Τρίτη, 9 Ιουλίου 2013

ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ [Μέρος Α΄]

Αποσυμβολισμός του μύθου της Ευρώπης
Τα μεγάλα νοήματα είναι κρυμμένα στους μύθους και θα πρέπει να τα κατεργαστούμε με τη δύναμη της σκέψης για να λάμψουν οι διαχρονικές αλήθειες…

Στο μύθο της Ευρώπης έχουμε τον συμβολισμό της γνώσης και στον μύθο του Κάδμου τον συμβολισμό του αναζητητή της γνώσης.
Ο μύθος ξεκινάει με το όνειρο της Ευρώπης. Δύο γυναίκες μαλώνουν, η μία γνωστή, η Ασία, και η άλλη άγνωστη, για το ποια θα πάρει με το μέρος της την Ευρώπη–γνώση. Είναι η αιώνια διαμάχη μεταξύ της ηπείρου, που θα βρεθεί η κόρη, αυτής που πήρε το όνομά της, της Ευρώπης, με την Ασία. Η αντίθεση μεταξύ του πολιτισμού και των δοξασιών, ανατολής και δύσης. Η ανατολή εκφράζει το βαρβαρικό κι ανελεύθερο, το πολίτευμα με τον σατραπικό χαρακτήρα. Εκτός από τους ηγεμόνες, οι άλλοι κάτοικοι είναι δούλοι κι αμόρφωτοι, πάνω στους οποίους έχουν δικαίωμα ζωής και θανάτου οι ηγεμόνες τους. Οι θεοί τους είναι σκοτεινοί και μυστηριώδεις, πλαισιωμένοι από

τερατόμορφους δαίμονες, απαιτώντας ακόμη και ανθρωποθυσίες. Η δύση, που αντιπροσωπεύεται από την Ελλάδα, αγωνίζεται για την ελευθερία. Οι κάτοικοι ευημερούν υπό την διοίκηση συνετών βασιλιάδων ή με το δημοκρατικό πολίτευμα. Θεοί του κάλλους και του φωτός αποτελούν το πάνθεό τους. Αυτός ο τόπος, πάντοτε υπήρξε το τείχος προστασίας της δύσης από τα βαρβαρικά στίφη της ανατολής.
Επικράτησε η νέα ήπειρος με τη βοήθεια του Δία. Ο πολιτισμός της δύσης, εκφραστής του φωτός και της προόδου, κυριάρχησε έναντι αυτού των ασιατικών χωρών (*1).
Η γνώση στα Ελληνικά, αποδίδεται με λέξη θηλυκού γένους. Είναι ό,τι ωραιότερο μπορεί ν’ αποκτήσει ο άνθρωπος στο γήινο ταξίδι του. Τα υλικά αγαθά, τα πλούτη, τα κτήματα και το χρυσάφι, δεν έχουν καμιά αξία μπροστά στην αξία, για την ψυχή, της γνώσης. Τα υλικά αγαθά είναι η ματαιοδοξία για το σώμα, το φθαρτό, που μετά το θάνατο ως « χους » επανέρχεται και πάλι στη γη, όπου με την αποσύνθεση διασκορπίζεται « εις α συνετέθη ». Όμως η γνώση, ανεκτίμητο κεφάλαιο, συνοδεύει την ψυχή, στο μεταθανάτιο ταξίδι της στον υπερβατικό κόσμο.
Πως θα μπορούσαν οι σοφοί μας πρόγονοι να την συμβολίσουν, παρά με μια πανέμορφη βασιλοπούλα; Η Ευρώπη ήταν εγγονή της Ιούς, της όμορφης ιέρειας της Ήρας, που η καταγωγή της κρατούσε από το Άργος. Και τις δύο τις ερωτεύτηκε ο Δίας, ο πατέρας των θεών και των ανθρώπων. Ο ανθρώπινος νους, προβολή στη γη του Νου- Δία, αιώνια, νιώθει έρωτα ( με την Πλατωνική του έννοια ) για τη γνώση, την οποία επιθυμεί διακαώς να κατακτήσει. Ο νους του κάθε ανθρώπου είναι η αντανάκλαση του Παγκόσμιου Νου ( Δία ). Αυτή η Διάνοια ( = Δίας + νους ) γονιμοποιεί την ανθρώπινη διάνοια, για να της δείξει τον δρόμο προς τον Πνευματικό Όλυμπο, τον “Οίκο”. Η γονιμοποίηση του πεπερασμένου νου από τον Άπειρο Νου, εκφράζεται με την ένωση του Αθάνατου Δία με τις θνητές Ιώ και Ευρώπη. Σύμφωνα με την αργεία παράδοση ο πρώτος άνθρωπος πάνω στη γη ήταν ο Φορωνέας, γιος του ποταμού Ίναχου και της νύμφης Μελίας, συνεπώς αδελφός της Ιούς. Για τους Έλληνες ο Φορωνέας και η γυναίκα του Τελεσιδίκη ήσαν το ζευγάρι των πρωτοπλάστων, που απόκτησαν πλήθος απογόνους. Για χάρη τους, ο γενάρχης της ανθρωπότητας Φορωνέας, με τη συγκατάθεση του Δία, κατέβασε τη φωτιά από τον ουρανό, δηλ. τη θεία γνώση, αυτή που κάνει τον άνθρωπο ξεχωριστό όν στη γη, μα και σε ολόκληρο το Σύμπαν.
Αρχικά η ανθρωπότητα είχε βασιλιά τον υπέρτατο των θεών Δία, και ο Φορωνέας ήταν ο δάσκαλος των ανθρώπων και ο διοργανωτής τους σε πόλεις με νόμους και δικαιοσύνη. Ο γενάρχης αυτός, σαν κριτής, κατακύρωσε το Άργος στην Ήρα, όταν αυτή μάλωνε για την κυριότητα της πόλης με τον Ποσειδώνα. Έτσι η πόλη είχε τη θεά σαν προστάτη και η θεά τους δίδαξε τα μυστήριά της. Ιέρεια, άρα γνώστης των μυστηρίων της θεάς, ήταν η Ιώ. Τα μυστικά της φύσης, η παρατήρηση των αλλαγών στη γη και στον ουρανό, οι νόμοι των φαινομένων και της κίνησης των άστρων, οι ιερές τελετές και η θεουργία, οι μαγικές επικλήσεις των θεών για αρωγή στους ανθρώπους, η θεραπεία και η χρήση των βοτάνων αποτελούσαν τη γνώση της παρθένας κόρης, συνάμα η καλλιέργεια της γης, που έδινε χωρίς κόπο τους πλούσιους καρπούς της για τροφή και οι τέχνες, που ομορφαίνουν τη ζωή, η ικανότητα της διοίκησης και της δικαιοσύνης, η γλώσσα και τα πρώτα σημάδια της γραφής, τα πρώτα σύμβολά της. . Αυτή τη γνώση θέλησε να γονιμοποιήσει ο πατέρας των θεών, για να την κάνει θεία, κι έτσι γρηγορότερα οι θνητοί να γίνουν θείοι, ώστε θεοί και άνθρωποι να αποτελέσουν ένα βασίλειο, αγνό και φωτεινό. Όμως η Ήρα ζήλεψε αυτή τη θεία προσέγγιση.
Για να κατανοήσουμε τον μύθο θα πρέπει να κάνουμε κάποιες συσχετίσεις.
Δίας = Παγκόσμια Διάνοια, ο Υπερνούς, με προβολή στον άνθρωπο το νου.
Ήρα = η γονιμοποιημένη Διάνοια, αυτή που δημιουργεί και εξελίσσεται, με προβολή στον άνθρωπο το Υποσυνείδητο. Κατ’ επέκταση η εξελισσόμενη ανθρώπινη ψυχή, που φέρει καταγεγραμμένες, έστω κι αφανώς, όλες τις εμπειρίες της.
Αθηνά = ο κόσμος των Ιδεών, των αρχετύπων, με προβολή στον άνθρωπο το υπερσυνειδητό.
Μήτις = η Σοφία, με προβολή στον άνθρωπο τη συνείδηση. (*2)
Για την ψυχή είναι επώδυνη η επαφή της με την ύλη, ο εγκλεισμός της σ’ ένα σώμα, η ενσάρκωσή της. Χάνει την επαφή της με τον ανώτερο κόσμο, την μακαριότητά της. Έτσι ήταν φυσικό η Ήρα να αντιδράσει στη σχέση του Δία με την Ιώ.
Η ένωση του Δία με την Ήρα είναι η πρώτη βασική του εκδήλωση. Ήσαν αδέλφια, παιδιά του Κρόνου και της Ρέας. Όμως ο Δίας μόλις γεννήθηκε απομακρύνθηκε κρυφά στην Κρήτη, για να σωθεί, να μην τον καταπιεί ο πατέρας του. Η μυθολογία μας λέει πως κάποτε ο Δίας, σε νεαρή ηλικία, έκανε ταξίδι για να γνωρίσει τον κόσμο. Όταν έφτασε στη Σάμο είδε την Ήρα να λούζεται στον Παρθένιο ποταμό και την ερωτεύτηκε. Για να την πλησιάσει, έκανε ξαφνικά χειμωνιάτικο καιρό, μεταμορφώθηκε στο πουλί Κόκκυγα, οπότε πέταξε και κάθισε στα γόνατά τη, τουρτουρίζοντας για να ζεσταθεί. Κι ενώ εκείνη το τύλιγε στοργικά με το ρούχο της, ο Δίας ξαναπήρε την κανονική του μορφή κι ενώθηκε ερωτικά μαζί της, αφού πρώτα της έταξε να την κάνει νόμιμη σύζυγό του. Αυτή η θεία ένωση δημιούργησε την ψυχή. Η ψυχή, λοιπόν, προηγήθηκε του σώματος. « …ο δε και γενέσει και αρετή προτέραν και πρεσβυτέραν ψυχήν σώματος ως δεσπότιν και αρξομένου συνεστήσαντο εκ τώνδε τε και τοιώδε τρόπω. Της αμερίστου και αεί κατά ταυτά εχούσης ουσίας και της αύ περί τα σώματα γιγνομένης μεριστής τρίτον εξ αμφοίν εν μέσω συνεκεράσατο ουσίας είδος, της τετ αυτού φύσεως αύ πέρι και της ετέρου…» [ Μετάφρ.: ο θεός όμως δημιούργησε την ψυχή πριν από το σώμα κι έτσι είναι ανώτερή του τόσο στην ηλικία όσο και στην αρετή, για να το εξουσιάζει και όχι να εξουσιάζεται απ’ αυτό. Την έφτιαξε μάλιστα από την ύλη και με τον τρόπο που θα σας περιγράψω. Ανάμεσα στη ουσία, που είναι αδιαίρετη και αμετάβλητη, και στην ουσία που γίνεται διαιρετή και μεταβλητή στα σώματα ανακάτεψε ένα τρίτο είδος ουσίας, που αποτελείται τόσο από αμετάβλητο όσο και από μεταβλητό.] ( Πλάτωνας, “Τίμαιος”, 34c-35a )
Ο Πρόκλος στο έργο του “Τίμαιος Α’” αναφέρει: « Και εδώ ο Τίμαιος λέγει για την ψυχή ότι ο δημιουργός την παρήγαγε αρχαιοτέρα και για τούτο την κατέστησε αρχηγικωτέραν. Γι’ αυτά και τον Νου θέτει δημιουργόν του παντός και νοητήν αιτία…». Στα “Ορφικά” διαβάζουμε: « Λέγει λοιπόν η ψυχή περί του Διός του δημιουργήσαντος το παν: Μετά την πατρικήν απόφαση, εγώ η ψυχή διατρίβω με θέρμην εμψυχώσα τα πάντα. Γιατί εκείνος έβαλλε τον Νου μέσα στην ψυχή, την δε ψυχή μέσα σε ένα σώμα λαμπρό. Εμάς δηλ. τοποθέτησε ο πατέρας και των ανδρών και των θεών ».
Ο λυρικός μας ποιητής Πίνδαρος έγραψε:
« Έν ανδρών, εν θεών γένος. Εκ μιάς δε πνέομεν ματρός αμφότεροι.
Διείργει δε πάσα κεκριμένα δύναμις, ως το μεν ουδέν,
Ο δε χάλκεος ασφαλές αιέν έδος μένει ουρανός. » ( Νεμεόνικοι, VI 1-3 ).
[ Μετάφρ.: Ένα είναι το γένος των ανθρώπων και των θεών. Από την ίδια μητέρα πήραμε και οι δύο πνοή. Μας διαχωρίζει όμως αλλιώτικη δύναμη, ώστε το μεν να είναι τίποτε, ο δε χάλκινος ουρανός να παραμένει πάντοτε το ασφαλές βάθρο ].
Εδώ να τονίσουμε ότι το « ως το μεν ουδέν », μας αναφέρει ότι σε σχέση με την ανώτατη και αμετάθετη κατοικία των θεών, τον ουρανό, η παρουσία των ανθρώπων σ’ αυτό το επίπεδο, τη γη, είναι μια “εικονική πραγματικότητα”, κάτι το παροδικό, το μη πραγματικό για την ουσία της ψυχής. Είναι πλάνη, “μάγια” όπως την λένε οι ανατολικοί λαοί.
Σε ένα άλλο έργο του, λέει:
« Επάμεροι. Τι δ’ετις; Τι δ’ ού τις;
Σκιάς όναρ άνθρωπος
Αλλ’ όταν αίγλοα διόσδοτος έλθη,
Λαμπρόν φέγγος έπεστιν ανδρών και μείλιχος αιών. » (*3) » ( Πυθιόνικοι, VIII 95-97 ).
[ Μετάφρ.: Τι είναι ο καθένας; Τι δεν είναι ο καθένας; Ο άνθρωπος είναι το όνειρο μιάς σκιάς. Όταν όμως έλθει η θεόσταλτη αίγλη, φέγγος ολόλαμπρο περιβάλλει τους ανθρώπους και ο μειλίχιος αιών.]
Ο Ιάμβλιχος, σε κάποιο άλλο σημείο μας λέει: « Νους τοίνιν ηγεμών και βασιλεύς, των όντων τέχνη τε δημιουργική του παντός τοις μεν θεοίς ωσαύτως αεί πάρεστι τελέως και αυταρκώς και ανενδεώς, κατά μίαν ενέργειαν εστώσαν εν εαυτή καθαρώς, η δε ψυχή νου τε μετέχει μεριστού και πολυειδούς εις την του όλου τε προστασίαν αναποβλέποντος, και αυτή των αψύχων επιτελείται άλλοτε εν άλλοις είδεσιν εγιγνομένη ». [ Μετάφρ.: Ο Νους, λοιπόν, είναι ο άρχων και βασιλεύς των όντων και τέχνη δημιουργική του σύμπαντος, στους θεούς παρευρίσκεται πάντοτε με όμοιο τρόπο, με πληρότητα, αυτάρκεια και αφθονία, συμφώνως προς μια ενέργεια σταθεροποιημένη εν εαυτή με καθαρότητα. . Η δε ψυχή μετέχει ενός νου μεριστού και πολυμόρφου, ο οποίος αποβλέπει στην προστασία του συνόλου και η ίδια φροντίζει για τα άψυχα λαμβάνοντας κάθε φορά διαφορετικές μορφές.] ( Ιαμβλίχος, “Περί Μυστηρίων ή περί Θεουργίας” ).
Ο Αναξαγόρας ο Κλαζομένιος τον 5ο αιώνα π.χ. έγραψε: « τα μεν άλλα παντός μοίραν μετέχει, νους δε εστιν άπειρον και αυτοκρατές και μέμεικται ουδενί χρήματι, αλλά μόνος αυτός επ’ εωυτού εστιν. ει μη γάρ εφ’ εαυτού ην, αλλά τεω εμέμεικτο άλλω, μετείχεν αν απάντων χρημάτων ει εμέμεικτό τεω…». Θα δώσουμε τη μετάφραση όχι μόνον του παραπάνω κειμένου αλλά και τη συνέχεια αυτού. [ Μετάφρ.: όλα τα άλλα έχουν ένα μέρος από το καθετί, αλλά ο Νους είναι άπειρος και αυτοκυβέρνητος και δεν είναι ανάμεικτος με τίποτα, αλλά είναι μόνος και αυτοσύστατος. Γιατί αν δεν ήταν αυτοσύστατος αλλά ανακατεμένος με κάτι άλλο, θα είχε ένα μέρος από όλα τα πράγματα, αν ήταν ανακατεμένος με ένα οποιοδήποτε. Γιατί σε όλα υπάρχει ένα μέρος από όλα, όπως είπα πιο πριν, και τα πράγματα που θα ήταν ανακατεμένα μαζί του θα τον εμπόδιζαν, έτσι ώστε δεν θα μπορούσε να ελέγχει κανένα πράγμα με τον ίδιο τρόπο που τα ελέγχει τώρα, όντας αυτοσύστατος. Γιατί είναι το λεπτότερο και το καθαρότερο από όλα τα πράγματα, ξέρει τα πάντα για το καθετί και έχει τη μεγαλύτερη ισχύ. Και ο Νους ελέγχει όλα τα έμψυχα, τα μεγαλύτερα και τα μικρότερα…Ο Νους είναι όμοιος, τόσο σε μεγαλύτερες όσο και σε μικρότερες ποσότητες, ενώ τίποτε άλλο δεν είναι όμοιο με κάτι άλλο, παρά κάθε μεμονωμένο σώμα έχει και είχε κυρίως την όψη των πραγμάτων εκείνων που τα περιέχει σε μεγαλύτερη ποσότητα…] ( Απόσπασμα 12 )
Μπορούμε να ισχυριστούμε, με βάση τη μυθολογία μας, πως το ζεύγος Δίας- Ήρα δημιούργησαν την ψυχή, επομένως όλες οι ψυχές είναι αδελφές. Σε αυτό συνηγορεί ο Πρόκλος, λέγοντας ότι « οι Θεοί Κρονίδες είναι αδελφοί κατά την μίαν εαυτών μονάδα, την γεννητικήν, και όλες οι ψυχές είναι αδελφές, γιατί κατάγονται από την μίαν δημιουργικήν αιτίαν και από μίαν ζωογόνον πηγήν ». Έτσι η ψυχή έχει άμεση σχέση με το Δία- Νου.
Στο σημείο αυτό είναι σκόπιμο να μεταφέρουμε μια θαυμάσια ανάλυση του Σωκράτη για το όνομα του Δία, δίνοντας την μετάφραση του κειμένου: « Φανερό ακόμη είναι ότι και στο Δία, που λέγεται πως είναι πατέρας του ( του Ταντάλου ), πολύ καλά δόθηκε το όνομά του, με όλο που δεν είναι εύκολο να το εννοήσουμε καθαρά. Γιατί πραγματικά το όνομα του Διός είναι, σα να πούμε, ένας ακέριος ορισμός, αφού ξεχωρίζοντάς το σε δύο, μεταχειριζόμαστε άλλοι το ένα μέρος και άλλοι το άλλο. Άλλοι δηλ. τον ονομάζουν Ζήνα και άλλοι Δία. Αν όμως ενωθούν σ’ ένα μόνο, φανερώνουν τη φύση αυτού του θεού, εκείνο που λέμε πως ταιριάζει στο όνομα να έχει την ικανότητα να κάνει. Γιατί δεν είναι δυνατόν σ’ εμάς και σε όλα τα άλλα όντα να είναι αίτιος της ζωής παρά ο άρχοντας και ο βασιλιάς του σύμπαντος. Αυτός λοιπόν ο θεός συμβαίνει να ονομάζεται σωστά: εκείνος εξ αιτίας του οποίου η ζωή υπάρχει παντοτινά σ’ όλα τα ζώντα. Και είναι το όνομά του, ενώ ήταν ένα, μοιρασμένο, καθώς είπα, σε δύο, δηλ. στο Δία και στο Ζήνα. Να τον λέμε γιο του Κρόνου θα φανεί υβριστικό σ΄ εκείνον που το ακούει ξαφνικά, είναι λογικό ο Ζεύς να είναι απόγονος κάποιου μεγάλου πνεύματος. Γιατί μικρό παιδί , “κόρος”, σημαίνει όχι παιδί, αλλά την καθαρότητα και το αμόλυντο του νου.( Εδώ ο Πλάτωνας παράγει το όνομα Κρόνος από το κόρος και νους ). Αυτός γιος του Ουρανού, κατά την παράδοση. Και η προς τα πάνω θεώρηση είναι επίσης καλά ονομασμένη “ουρανία”, επειδή βλέπει τα πάνω ( ορά τα άνω ). Γι’ αυτό λοιπόν και λένε, Ερμογένη, εκείνοι που μιλάνε για τα ουράνια σώματα, ότι απ’ αυτά προέρχεται ο καθαρός νους, ώστε και στον Ουρανό σωστά δόθηκε τ’ όνομά του ». ( Πλάτωνος “Κρατύλος”, 396 a,b,c ).
Kαι συνεχίζει παρακάτω για τη σύζυγο: « Η Ήρα είναι αξιαγάπητη, αφού μάλιστα λέγεται ότι ο Ζευς, αφού την εράστηκε, την πήρε γυναίκα. Ίσως πάλι ο νομοθέτης, απασχολημένος με τα ουράνια φαινόμενα, κατά μετατροπή ονόμασε τον αέρα Ήρα, θέτοντας το πρώτο γράμμα της λέξης στο τέλος. Αυτό μπορείς να το εννοήσεις, αν επαναλάβεις πολλές φορές το όνομα Ήρα » ( Πλάτωνος “Κρατύλος” , 404c ).
H Ήρα–ψυχή συνδέεται με τον αέρα ή πνοή: « και έπλασεν ο Θεός τον άνθρωπον, χουν από της γης, και ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής, και εγένετο ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν », ( Γένεσις, B’ 7). Επίσης στη Κ. Διαθήκη διαβάζουμε: « ο Θεός ο ποιήσας τον κόσμον και πάντα τα εν αυτώ, ούτος ουρανού και γης Κύριος υπάρχων ουκ εν χειροποιήτοις ναοίς κατοικεί, ουδέ υπό χειρών ανθρώπων θεραπεύεται προσδεόμενός τινος, αυτός διδούς πάσι ζωήν και πνοήν και τα πάντα…εν αυτώ γαρ ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν, ως και τινες των καθ’ υμάς ποιητών ειρήκασι. του γαρ και γένος εσμέν » ( Πράξεις Αποστόλων ιζ’ 24-25 και 28 ).


Ο Δίας ήταν το μοναδικό παιδί του Κρόνου και της Ρέας, που δεν το κατάπιε ο πατέρας του. Έτσι δε φυλακίστηκε στην κοιλιά του πατέρα, όπως τα αδέλφια του Ποσειδώνας, Πλούτωνας, Ήρα, Δήμητρα και Εστία. Εδώ έχουμε το συμβολισμό ότι το πνεύμα δε φυλακίζεται στο σώμα, αλλά δρα ελεύθερο κι ανεξάρτητο από την ύλη. Η ψυχή είναι αυτή που εγκλωβίζεται στο σώμα. Κατ’ επέκταση ούτε και ο νους νιώθει τα δεσμά του σώματος και τους περιορισμούς του, αλλά δρα ελεύθερος, όντας ο βασιλιάς του σώματος κι εξουσιαστής των αισθήσεων. Η διαμάχη του ζευγαριού Δία- Ήρας, υποδηλώνει την αντίθεση νου- συνειδητού με το υποσυνείδητο. Τότε εκδηλώνονται οι μεγάλες εσωτερικές συγκρούσεις στον άνθρωπο, οι οποίες καταλαγιάζουν όταν πρυτανεύσει η ενσωματωμένη ( αφού ο Δίας κατάπιε την Μήτιν ) λογική-σοφία. Είναι προφανές ότι δεν υπάρχουν αντιθέσεις όταν το άτομο τιμά την παρθένο Αθηνά, που βρίσκεται πέρα από την πάλη αρσενικού- θηλυκού, από τη διαμάχη λογικής- συναισθημάτων, όταν ο άνθρωπος έρχεται σε επικοινωνία με το υπερσυνειδητό, οπότε αφήνει το θείο να τον οδηγεί. H Ιώ είναι η ελληνική κουλτούρα, ο ελληνικός πολιτισμός, η αγάπη για τη γνώση, που ξεκινά από το ιερό, από τα άδυτα της θείας γνώσης, όπου οι μυημένοι μόνον έχουν το προνόμιο να εισέρχονται και να την αποκτούν, και η οποία αφήνει τα σημάδια της απ’ όπου περνάει. Γνωρίζοντας την ουσία των πραγμάτων, επειδή η δονητική έχει ενέργεια, μπορεί να ονοματοδοτεί. Έτσι δίνει το όνομά της στο Ιόνιο πέλαγος αλλά και στο Βόσπορο. Αρχικά το εκπολιτιστικό ταξίδι (των προγόνων μας που εικονίζει η Ιώ ) έγινε δυτικά, φτάνοντας μέχρι τα παράλια της Ιταλίας. Μετά βόρεια κι ανατολικά μέχρι τον Καύκασο. Εκεί συνάντησε τον αλυσοδεμένο Τιτάνα, τον Προμηθέα, ο οποίος είχε κλέψει από τους Ολύμπιους θεούς τη φωτιά της γνώσης και την έδωσε στους ανθρώπους. Ο δύστυχος Τιτάνας της διηγήθηκε τα βάσανά του, μα και τον τρόπο, με τον οποίο τόσες ευεργεσίες πρόσφερε στους θνητούς . Ήρθε η κόρη από το Άργος σε επαφή με την πηγή της γνώσης, την υπερκόσμια αρχή, που σε κάθε εποχή, ανάλογα με την ωρίμανση της ανθρωπότητας, της προσφέρει ό,τι μπορεί να αντέξει και να αφομοιώσει. Έτσι η Ιώ απόκτησε καινούργιες γνώσεις από την Τιτάνια πηγή τους, που την μετέφερε στην Αίγυπτο, όπου ήταν, προσωρινά, το τέλος του ταξιδιού της. Σ΄ αυτό το ταξίδι έχουμε τον υπαινιγμό της αποίκησης της Αιγύπτου από τους Αργείους και τη μεταφορά της Πελασγικής γνώσης στη νέα χώρα. Αυτά τα γεγονότα διαδραματίστηκαν πριν τον μεγάλο κατακλυσμό, τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα ( που ταυτίζεται μ’ αυτόν του Νώε ). Ο εσωτερισμός μας λέει πως επικρατούσε το μητριαρχικό σύστημα πριν τον κατακλυσμό. Ενδεικτικό αυτού έχουμε στη “Θεογονία”, όπου κατά τον Ησίοδο η διαμόρφωση του κόσμου άρχισε ουσιαστικά από τη Γη. Από τον μεγάλο αυτό ποιητή προβάλλει το μεγάλο μητριαρχικό πρότυπο, όπου η Γη είναι πρωτογέννητη και αυτογέννητη, αναδυόμενη από το Χάος. Είναι η θεά που δημιουργεί το Σύμπαν, με το ανέραστο ακόμα σώμα της, γεννώντας τα μέλη του. « Πρώτα έγινε το Χάος, κι από λίγο έπειτα η πλατιά Γη, για πάντα έδρα όλων ασφαλής των αθανάτων, που έχουν τις κορυφές του Ολύμπου, κι ο πανέμορφος ο Έρως μέσα στους αθανάτους… Και η Γη γέννησε πρώτα τον αστέρινο Ουρανό, ίσο με τον εαυτό της, να τη σκεπάσει ολόγυρα κι έδρα των θεών να είναι παντοτινά. Γέννησε τα μακρά Όρη, τα λημέρια της χαράς των Νυμφών, που κατοικούνε μέσα στα φαράγγια τους. Αυτή γέννησε ακόμα τ’ άπατο πέλαγος, φουσκωμένο και τον Πόντο, δίχως πόθο ερωτικό…» Μετά η Γη, αφού εμφανίστηκε ο Έρωτας, έσμιξε ερωτικά με τον Ουρανό. « Ερά μεν ουρανός τρώσαι χθόνα, έρως δε γαίαν λαμβάνει γάμου τυχείν, όμβρος δ’ απ’ ευνάεντος ουρανού πεσών έκυσε γαίαν, η δε τίκτεται βροτοίς μήλων τε βοσκάς και βίον Δημήτριον » Έχουμε, λοιπόν, το πρωταρχικό αθάνατο ζευγάρι, από την ένωση των οποίων γεννιούνται σπουδαία όντα.
enaasteri
conspiracyfeeds

Πηγή: diadrastiko


Το Μέρος Β΄ ΕΔΩ

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια που δεν συνάδουν με το περιεχόμενο της ανάρτησης, όπως και σχόλια υβριστικά προς τους αρθρογράφους, προσβλητικά σχόλια προς άλλους αναγνώστες σχολιαστές και λεκτικές επιθέσεις προς το ιστολόγιο θα διαγράφονται.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...